La, La Lachaussée

Ich versteh dich, obwohl ich deine Sprache nicht spreche und höre dich, obwohl du nur wisperst. Leise hauchst du mir Wahrheiten ins Ohr, die weit über Sinn und Bedeutung hinaus gehen.

Dein Ausdruck, eine Mischung aus warmer Sommerluft und kühlen Wassertröpfchen ist ernst, aber gelassen, liebevoll ohne schmeichelnd zu sein, obwohl dein zufälliger Adressat nach nichts mehr als zärtlichsten Worte giert.

Adressat, wie anmaßend, als würde der französische Frieden nur um meiner Willen sein; mitnichten. Das Lauschende ist doch nur Reisender, zufälliger Nutznießer einer günstigen Gelegenheit von Demut, wie beim Meteor in Griechenland, der von der Atmosphäre entflammt tief in meiner Erinnerung eingeschlagen ist und sich dann ganz harmonisch tief verwurzelt hat, bis mein letztes Momentum sie wieder in die Freiheit der Kontingenz entlässt.

Hier, wo man gestern uninszeniert harmonisch bis tief in die Nacht „gebouled“ (schreibt man das so, wenn Stahlkugeln eine kleine Plastikkugel treffen sollen?) hat und heute, der Wind, der Wind, das himmlische Kind mit meinen Hoffnungen flippert.

Und jetzt, im Betrachten meiner Selbst beim Sein, als Das, was es notwendig geworden sein muss, bin ich genau jenes, als das, was endlich ankommen will, wo auch immer; aber die verschlafene Romantik aus von Wind und Wetter geformten und von Efeu gehaltenen Kirchen, könnte es mir gefallen, denn hier darf nicht nur ich offiziell sein, sondern gleichzeitig sogar ausreichendes Internet.

English

La, La Lachaussée

I understand you, although I do not speak your language, and I hear you, although you only whisper. Softly you breathe truths into my ear that reach far beyond sense and meaning.

Your expression, a mixture of warm summer air and cool droplets of water, is serious yet serene, loving without being flattering, although your accidental addressee longs for nothing more than the tenderest of words.

Addressee, how presumptuous, as though French peace existed only for my sake; by no means. The listening one is, after all, merely a traveller, the accidental beneficiary of a favourable opportunity for humility, like the meteor in Greece which, set ablaze by the atmosphere, struck deep into my memory and then took root there, quite harmoniously, until my final momentum releases it once more into the freedom of contingency.

Here, where yesterday people “bouled” together, unstaged and harmoniously, until deep into the night — is that how one says it when steel balls are meant to hit a little plastic ball? — and today the wind, the wind, the heavenly child, plays pinball with my hopes.

And now, in contemplating my Self while being, as That which must have become necessary, I am precisely that which finally wishes to arrive, wherever that may be; yet the drowsy romance of churches shaped by wind and weather and held together by ivy might please me, for here not only am I officially allowed to be, but there is, at the same time, even adequate internet.

Français

La, La Lachaussée

Je te comprends, bien que je ne parle pas ta langue, et je t’entends, bien que tu ne fasses que murmurer. Doucement, tu souffles à mon oreille des vérités qui vont bien au-delà du sens et de la signification.

Ton expression, mélange d’air chaud d’été et de fraîches gouttelettes d’eau, est grave mais sereine, aimante sans être flatteuse, bien que ton destinataire fortuit ne désire rien davantage que les mots les plus tendres.

Destinataire, quelle prétention, comme si la paix française n’existait que pour moi ; nullement. Celui qui écoute n’est pourtant qu’un voyageur, bénéficiaire fortuit d’une occasion favorable d’humilité, tel ce météore en Grèce qui, embrasé par l’atmosphère, s’est enfoncé profondément dans ma mémoire, puis s’y est enraciné, tout harmonieusement, jusqu’à ce que mon dernier élan le libère de nouveau dans la liberté de la contingence.

Ici, où hier on a « boulé », sans mise en scène et harmonieusement, jusque tard dans la nuit — est-ce bien ainsi que l’on dit lorsque des boules d’acier doivent toucher une petite boule en plastique ? — et où aujourd’hui le vent, le vent, l’enfant céleste, joue au flipper avec mes espoirs.

Et maintenant, en me contemplant Moi-même dans l’être, comme Ce qu’il a dû devenir nécessaire d’être, je suis précisément ce qui veut enfin arriver, où que ce soit ; mais la romance assoupie des églises façonnées par le vent et le temps et soutenues par le lierre pourrait me plaire, car ici non seulement j’ai officiellement le droit d’être, mais il y a même, en même temps, une connexion internet suffisante.

Español

La, La Lachaussée

Te entiendo, aunque no hablo tu idioma, y te oigo, aunque apenas susurras. En voz baja me soplas al oído verdades que van mucho más allá del sentido y del significado.

Tu expresión, una mezcla de aire cálido de verano y frescas gotas de agua, es seria, pero serena, amorosa sin ser aduladora, aunque tu destinatario accidental no ansíe nada más que las palabras más tiernas.

Destinatario, qué presuntuoso, como si la paz francesa existiera únicamente por mí; en absoluto. Quien escucha no es más que un viajero, beneficiario accidental de una ocasión propicia para la humildad, como aquel meteoro en Grecia que, encendido por la atmósfera, impactó profundamente en mi memoria y luego echó raíces allí, de un modo enteramente armonioso, hasta que mi último impulso vuelva a liberarlo en la libertad de la contingencia.

Aquí, donde ayer se estuvo “bouleando”, sin puesta en escena y en armonía, hasta bien entrada la noche —¿se dice así cuando unas bolas de acero deben golpear una pequeña bola de plástico?— y donde hoy el viento, el viento, el niño celestial, juega al pinball con mis esperanzas.

Y ahora, al contemplar mi Ser mientras es, como Aquello en lo que necesariamente tuvo que convertirse, soy precisamente aquello que por fin quiere llegar, adonde sea; pero podría gustarme la adormecida poesía de las iglesias moldeadas por el viento y la intemperie y sostenidas por la hiedra, pues aquí no solo se me permite oficialmente ser, sino que, al mismo tiempo, hasta hay internet suficiente.

Ελληνικά

La, La Lachaussée

Σε καταλαβαίνω, παρόλο που δεν μιλώ τη γλώσσα σου, και σε ακούω, παρόλο που μόνο ψιθυρίζεις. Σιγανά μου φυσάς στ’ αυτί αλήθειες που ξεπερνούν κατά πολύ το νόημα και τη σημασία.

Η έκφρασή σου, ένα μείγμα από ζεστό καλοκαιρινό αέρα και δροσερές σταγόνες νερού, είναι σοβαρή αλλά γαλήνια, τρυφερή χωρίς να κολακεύει, παρόλο που ο τυχαίος αποδέκτης σου δεν λαχταρά τίποτε περισσότερο από τις πιο τρυφερές λέξεις.

Αποδέκτης, πόσο αλαζονικό, σαν να υπήρχε η γαλλική ειρήνη μόνο για χάρη μου· κάθε άλλο. Εκείνος που ακούει δεν είναι παρά ένας ταξιδιώτης, ένας τυχαίος ωφελημένος από μια ευνοϊκή ευκαιρία ταπεινότητας, όπως εκείνος ο μετεωρίτης στην Ελλάδα που, αναφλεγμένος από την ατμόσφαιρα, καρφώθηκε βαθιά στη μνήμη μου και ύστερα ρίζωσε εκεί, με έναν εντελώς αρμονικό τρόπο, ώσπου η τελευταία μου ορμή να τον αφήσει ξανά ελεύθερο μέσα στην ελευθερία του ενδεχομένου.

Εδώ, όπου χθες έπαιζαν «boule» χωρίς σκηνοθεσία και αρμονικά μέχρι αργά τη νύχτα — έτσι το λένε όταν ατσάλινες μπάλες πρέπει να χτυπήσουν μια μικρή πλαστική μπάλα; — και όπου σήμερα ο άνεμος, ο άνεμος, το ουράνιο παιδί, παίζει φλίπερ με τις ελπίδες μου.

Και τώρα, παρατηρώντας τον Εαυτό μου μέσα στο Είναι, ως Εκείνο που αναγκαστικά πρέπει να έχει γίνει, είμαι ακριβώς εκείνο που επιτέλους θέλει να φτάσει, όπου κι αν είναι· όμως ίσως να μπορούσε να μου αρέσει η νυσταγμένη ρομαντική ατμόσφαιρα των εκκλησιών που έχουν σμιλευτεί από τον άνεμο και τον καιρό και κρατιούνται από τον κισσό, γιατί εδώ όχι μόνο επιτρέπεται επισήμως να υπάρχω, αλλά υπάρχει ταυτόχρονα ακόμη και επαρκές διαδίκτυο.

Русский

La, La Lachaussée

Я понимаю тебя, хотя не говорю на твоём языке, и слышу тебя, хотя ты лишь шепчешь. Тихо ты выдыхаешь мне на ухо истины, выходящие далеко за пределы смысла и значения.

Твоё выражение, смесь тёплого летнего воздуха и прохладных капель воды, серьёзно, но спокойно, исполнено любви, но не лести, хотя твой случайный адресат не жаждет ничего сильнее, чем самых нежных слов.

Адресат — какая самонадеянность, словно французский покой существует лишь ради меня; вовсе нет. Слушающий — всего лишь путник, случайно воспользовавшийся благоприятной возможностью для смирения, подобно тому метеору в Греции, который, воспламенившись в атмосфере, глубоко врезался в мою память, а затем вполне гармонично пустил там корни, пока мой последний импульс вновь не выпустит его на свободу случайности.

Здесь, где вчера без всякой постановки и в полной гармонии до глубокой ночи «играли в boule» — так ли это называется, когда стальные шары должны попасть в маленький пластиковый шарик? — а сегодня ветер, ветер, небесное дитя, играет в пинбол моими надеждами.

И теперь, созерцая самого Себя в бытии как То, чем по необходимости должно было стать, я являюсь именно тем, что наконец хочет прибыть, куда бы то ни было; но мне, пожалуй, могла бы понравиться сонная романтика церквей, сформированных ветром и непогодой и удерживаемых плющом, ведь здесь не только мне официально дозволено быть, но одновременно даже имеется достаточно хороший интернет.